|
Domaĝe estas maljuniĝi kaj vidi: "jen, ni vane luktis". Disipi ardon,
eĉ tutan vivon fordediĉi,krei arton, se post batalo moko fruktis, domaĝe estis maljuniĝi!
Domaĝe estas maljuniĝi kaj sperti: "trompis nin promeso". Oferi multe,
suferi, spiti, flustri, kriĉi,servi kulte, se glutas viva nin — forgeso, domaĝe estis maljuniĝi!
Domaĝe estas maljuniĝi por putri sub la propraj ruboj. Turmente senti,
ne povus vivoj cent sufiĉi,ke por penti se nin pri pravo mordas duboj. Domaĝe estis maljuniĝi!
Domaĝe estas maljuniĝi kaj grumbli: "jen, aliaj junas". Nin ĉio tedas,
ne emas fidi, superstiĉi,ni ne kredas, ĉar nin damnita sobro punas. Domaĝe estis maljuniĝi!
Domaĝe estas maljuniĝi kaj senti: "jam ni superfluas". Eĉ vort' amika
nin vundas, igas malfeliĉi.ŝajnas pika, Ĉar nin mem ami ni enuas, domaĝe estis maljuniĝi!
Domaĝe estas maljuniĝi por frosta tuŝ' de l' MANO OSTA. Por plua danco
neniam rajtis Hom' kondiĉi,mankas ŝanco; ĉar vivo estas — mortokosta. Domaĝe estis maljuniĝi!
|