|
Nur reloj, ĝishorizonte etendaj, senfine stangoj, barier' de vojo, tre simpla dom' kvadrata,
surkorte grak' kornika, hunda bojo.en ĝi hometo ŝtata, Ĉe reloj tien kaj reen la homo marŝadas: vivas... Lin fervoj' izolas, ĉar en deĵora ordo
li tamen iam ridas, eĉ parolas.li estas rad', risorto; Sur reloj pasas preteraj mirakloj: lin ravas ĉarm' de virino, saluta gesto vokas,
pri kio poste restas rev' en sino.kisĵeto gaja mokas, Sur reloj brue trafikas la Vivo; kun flag' li tuj aperas kaj salutas. Dum morna ŝtalgiganto
fiero preterkuras, al li sputas.kun sparkospira vanto Sur reloj poste giganto naniĝas, formorte ritmas ĝia brumuziko... Postgapas, ŝultrojn tiras,
surkorte hundo bojas al korniko.al dom' la hom' reiras; |